APA vs Chicago: Który styl cytowania wybrać do pracy magisterskiej?
Pisanie prac akademickich wymaga nie tylko gruntownej wiedzy merytorycznej, ale również przestrzegania formalnych zasad cytowania źródeł. Student przygotowujący pracę magisterską lub licencjacką staje przed kluczowym wyborem stylu cytowania, który będzie obowiązywał w całym dokumencie. Dwa najpopularniejsze style cytowania w środowisku akademickim to styl APA oraz styl Chicago. Każdy z tych akademickich stylów cytowania ma swoje charakterystyczne cechy, zastosowania oraz wymagania formalne. W niniejszym artykule przedstawiono szczegółowe porównanie tych dwóch systemów cytowania, ze szczególnym uwzględnieniem stylu chicagowskiego, jego zasad oraz praktycznych aspektów wykorzystania w procesie pisania prac dyplomowych.
Czym są style cytowania i dlaczego są ważne?
Styl cytowania to zestaw ujednoliconych reguł określających sposób prezentowania źródeł w pracach naukowych. Zasada cytowania źródeł stanowi fundament uczciwości akademickiej oraz umożliwia czytelnikom odnalezienie wykorzystanych materiałów. Właściwe cytowanie źródeł chroni autora przed zarzutami plagiatu oraz świadczy o rzetelności przeprowadzonych badań. W środowisku akademickim istnieje wiele różnych systemów cytowania, z których każdy został opracowany z myślą o specyficznych potrzebach poszczególnych dziedzin nauki.
Wybór odpowiedniego stylu cytowania nie jest arbitralny. Uczelnie często określają w swoich regulaminach, który styl cytowania ma zastosowanie do prac dyplomowych na danym kierunku studiów. Dyscypliny humanistyczne tradycyjnie preferują styl Chicago, podczas gdy nauki społeczne częściej wykorzystują styl APA. Zrozumienie różnic między tymi systemami pozwala studentowi nie tylko spełnić wymagania formalne, ale również efektywnie zarządzać bibliografią oraz przypisami w trakcie pisania pracy magisterskiej.
Zarządzanie cytowaniem w obszernej pracy dyplomowej bywa zadaniem czasochłonnym i wymagającym dużej precyzji. Każdy błąd w formacie przypisów czy bibliografii może zostać zauważony przez promotora i wpłynąć negatywnie na ocenę pracy. Dlatego też studenci coraz częściej korzystają z narzędzi wspierających proces cytowania, takich jak generator cytatów Writerbuddy Chicago, Grafiati czy wbudowane funkcje edytorów tekstu. Niemniej jednak podstawowa znajomość zasad poszczególnych stylów pozostaje niezbędna dla każdego studenta przygotowującego pracę dyplomową.
Styl APA – charakterystyka i zastosowanie
Styl APA, opracowany przez American Psychological Association, stanowi jeden z najpopularniejszych systemów cytowania stosowanych w naukach społecznych. Jego charakterystyczną cechą jest system autor-data, w którym cytowania w tekście zawierają nazwisko autora oraz rok publikacji. Styl APA charakteryzuje się prostotą i przejrzystością, co sprawia, że studenci stosunkowo szybko mogą opanować jego zasady.
W stylu APA cytowanie w tekście przyjmuje formę nawiasu zawierającego nazwisko autora i rok wydania publikacji. Jeśli cytuje się bezpośredni fragment tekstu, należy dodatkowo podać numer cytowanej strony. Przykładowo, cytowanie w nawiasie wygląda następująco: (Kowalski, 2020, s. 45). Alternatywnie można zastosować cytowanie narracyjne, w którym nazwisko autora pojawia się w zdaniu, a w nawiasie umieszcza się jedynie rok: Kowalski (2020) twierdzi, że…
Lista literatury w stylu APA umieszczona jest na końcu pracy i zawiera wszystkie źródła cytowane w tekście. Pozycje bibliograficzne układa się alfabetycznie według nazwiska autora. Podstawowy format zapisu dla książki obejmuje: nazwisko autora, inicjał imienia, rok wydania w nawiasie, tytuł dzieła zapisany kursywą oraz nazwę wydawnictwa. Data wydania oraz nazwisko autora stanowią kluczowe elementy każdego odniesienia bibliograficznego.
Styl APA znajduje szerokie zastosowanie w psychologii, socjologii, pedagogice, zarządzaniu oraz innych naukach społecznych. Jego popularność wynika z faktu, że system autor-data umożliwia szybką identyfikację źródeł bezpośrednio w tekście, bez konieczności sprawdzania przypisów dolnych. Jest to szczególnie istotne w pracach empirycznych, gdzie często przywołuje się liczne badania i ich wyniki.
Wśród zalet stylu APA wymienia się przede wszystkim prostotę formatowania oraz łatwość w śledzeniu źródeł. System ten sprawdza się doskonale w pracach zawierających wiele odwołań do aktualnych badań, ponieważ data autora jest od razu widoczna w tekście. Wadą może być mniejsza elastyczność w dodawaniu komentarzy czy dodatkowych wyjaśnień, ponieważ styl APA nie przewiduje rozbudowanych przypisów zawierających informacje dodatkowe.
Chicago Manual of Style – kompleksowy system cytowania
Chicago Manual of Style, zwany również stylem chicagowskim, stanowi jeden z najstarszych i najbardziej kompleksowych systemów cytowania stosowanych w środowisku akademickim. Pierwsze wydanie przewodnika ukazało się w 1906 roku, a obecnie obowiązuje jego siedemnaste wydanie z 2017 roku. Wydanie Chicago Manual of Style zostało opracowane przez University of Chicago Press z myślą o zapewnieniu jednolitych standardów edytorskich dla publikacji naukowych.
Styl chicagowski wyróżnia się szczególną elastycznością oraz dwoma alternatywnymi systemami cytowania. Pierwszy z nich to system notatek i bibliografii (Notes and Bibliography), który wykorzystuje przypisy dolne lub końcowe wraz z listą literatury. Drugi to system autor-data (Author-Date), zbliżony do stylu APA, w którym cytowania umieszcza się w nawiasach w tekście. Wybór między tymi dwoma metodami zależy od dyscypliny naukowej oraz preferencji uczelni czy wydawnictwa.
System notatek i bibliografii w stylu Chicago
System notatek i bibliografii jest najpopularniejszą formą stylu Chicago stosowaną w naukach humanistycznych, takich jak historia, literatura, filozofia czy sztuka. W tym systemie każde cytowanie źródeł lub odwołanie do literatury oznaczone jest w tekście numerem w indeksie górnym, który odsyła do przypisu dolnego umieszczonego na dole strony lub do przypisu końcowego na końcu rozdziału albo całej pracy.
Przypisy w stylu chicagowskim mogą występować w dwóch formach: pełny przypis oraz przypis skrócony. Pełny przypis zawiera kompletne informacje bibliograficzne o źródle i jest stosowany przy pierwszym odwołaniu do danej publikacji. Format przypisów w wersji pełnej obejmuje: pełne imię i nazwisko autora, tytuł artykułu lub książki, szczegóły publikacyjne oraz numer cytowanej strony.
Przykładowy pełny przypis do książki w stylu Chicago wygląda następująco:
¹ Jan Kowalski, Teoria poznania w filozofii współczesnej (Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018), 125.
Należy zauważyć charakterystyczne cechy tego formatu: imię autora pojawia się przed nazwiskiem, tytuł książki zapisany jest kursywą, a informacje o wydaniu umieszczone są w nawiasie. Numer cytowanej strony podaje się na końcu, bez skrótu „s.” lub „str.”
Przypisy Chicago dolne w wersji skróconej stosuje się przy kolejnych odwołaniach do tego samego źródła. Przypis skrócony zawiera jedynie nazwisko autora, skrócony tytuł dzieła (jeśli przekracza cztery słowa) oraz numer cytowanej strony:
² Kowalski, Teoria poznania, 145.
Jeśli kolejny przypis odnosi się do tej samej pozycji co przypis bezpośrednio go poprzedzający, można zastosować skrót łaciński „ibidem” (w polskiej literaturze często zapisywany jako „tamże”):
³ Ibidem, 150.
Bibliografia w systemie Chicago
Lista literatury w stylu chicagowskim, umieszczona na końcu pracy, zawiera wszystkie źródła, do których odwoływano się w przypisach. Format zapisu w bibliografii różni się nieznacznie od formatu przypisu. Pozycje bibliograficzne układa się alfabetycznie według nazwiska autora, przy czym najpierw podaje się nazwisko, a następnie imię autora.
Przykładowy zapis bibliograficzny książki:
Kowalski, Jan. Teoria poznania w filozofii współczesnej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018.
Różnice między przypisem a bibliografią dotyczą przede wszystkim kolejności elementów oraz interpunkcji. W bibliografii nazwisko autora pojawia się na początku (dla ułatwienia alfabetyzacji), informacje o wydaniu nie są umieszczone w nawiasie, a poszczególne elementy oddzielone są kropkami zamiast przecinkami.
Cytowanie książek w stylu Chicago
Cytowanie książek wymaga podania wszystkich istotnych informacji umożliwiających jednoznaczną identyfikację źródła. W pełnym przypisie do książki zgodnie ze stylem chicagowskim należy uwzględnić:
- Pełne imię i nazwisko autora (lub autorów)
- Pełny tytuł książki zapisany kursywą
- Miejsce wydania
- Nazwę wydawnictwa
- Rok wydania
- Numer cytowanej strony
W przypadku książki z dwoma lub trzema autorami, wymienia się wszystkich w kolejności podanej na stronie tytułowej. Dla książek z czterema lub większą liczbą autorów, w przypisie można zastosować skrót „et al.” (lub polski odpowiednik „i in.”) po nazwisku pierwszego autora, choć w bibliografii zaleca się wymienienie wszystkich autorów.
Cytowanie artykułów z czasopism naukowych wymaga nieco innego formatu. Tytuł artykułu umieszcza się w cudzysłowie, a nazwę czasopisma zapisuje się kursywą. Należy podać numer tomu, numer zeszytu (w nawiasie) oraz zakres stron artykułu:
⁴ Anna Nowak, „Metody badawcze w socjologii jakościowej”, Przegląd Socjologiczny 45, nr 2 (2019): 78-95.
System autor-data w stylu Chicago
Drugi wariant stylu Chicago, znany jako system autor-data, jest częściej stosowany w naukach społecznych oraz naukach przyrodniczych. W tym systemie cytowania źródeł w tekście głównym umieszcza się w nawiasach nazwisko autora oraz rok wydania publikacji, podobnie jak w stylu APA. System autor-data stanowi praktyczną alternatywę dla autorów, którzy wolą unikać przypisów dolnych.
Podstawowy format cytowania w systemie autor-data: (Kowalski 2018, 125)
Różnica w porównaniu do stylu APA polega na braku przecinka między nazwiskiem autora a rokiem publikacji. W przypadku cytowania źródeł cyfrowych lub publikacji online, można dodać adres URL lub identyfikator DOI.
Lista literatury w systemie autor-data nosi nazwę „Bibliografia” lub „Literatura” i jest formatowana podobnie jak w systemie notatek i bibliografii, z tą różnicą, że rok wydania umieszcza się bezpośrednio po nazwisku autora:
Kowalski, Jan. 2018. Teoria poznania w filozofii współczesnej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Porównanie stylów APA i Chicago – kluczowe różnice
Wybór między stylem APA a stylem Chicago zależy przede wszystkim od dziedziny naukowej, wymagań uczelni oraz charakteru pracy dyplomowej. Oba dostępne style cytowania mają swoje zalety oraz ograniczenia, które należy rozważyć przed rozpoczęciem pisania pracy.
Różnice w systemie cytowania
Fundamentalna różnica między tymi stylami dotyczy sposobu cytowania danych w tekście głównym. Styl APA konsekwentnie stosuje system autor-data z cytowaniami w nawiasach, podczas gdy styl chicagowski oferuje wybór między systemem notatek (przypisy dolne) a systemem autor-data. Ta różnica ma istotne konsekwencje dla struktury i czytelności pracy.
Przypisy dolne charakterystyczne dla stylu Chicago pozwalają na dodawanie komentarzy, wyjaśnień czy dodatkowych odniesień bez przerywania głównego nurtu wywodu. W stylu APA takie rozszerzenia wymagałyby wstawienia oddzielnych akapitów lub nawiasów w tekście, co może zaburzać płynność czytania. Z drugiej strony, system autor-data w stylu APA umożliwia szybką identyfikację źródła bezpośrednio w tekście, co jest szczególnie przydatne w pracach empirycznych odwołujących się do wielu badań.
Różnice w formatowaniu bibliografii
Tworzenie bibliografii w obu stylach różni się pod względem szczegółowości oraz kolejności elementów. W stylu APA lista literatury jest bardziej standaryzowana i zawiera mniej wariantów formatowania. Styl Chicago pozwala na większą elastyczność, szczególnie w przypadku nietypowych źródeł czy publikacji historycznych.
Przykładowe różnice w zapisie bibliograficznym książki:
Styl APA: Kowalski, J. (2018). Teoria poznania w filozofii współczesnej. Wydawnictwo Naukowe PWN.
Styl Chicago (bibliografia): Kowalski, Jan. Teoria poznania w filozofii współczesnej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018.
Jak widać, styl Chicago wymaga podania pełnego imienia autora oraz miejsca wydania, podczas gdy styl APA ogranicza się do inicjałów i pomija miejsce wydania. Data wydania w stylu APA znajduje się w nawiasie bezpośrednio po nazwisku autora, podczas gdy w stylu Chicago umieszcza się ją na końcu zapisu.
Różnice w cytowaniu artykułów
Cytowanie artykułów naukowych również podlega różnym konwencjom w obu stylach. Tytuł artykułu w stylu Chicago ujmuje się w cudzysłów, podczas gdy w stylu APA stosuje się standardową kapitalizację bez cudzysłowów. Styl chicagowski wymaga podania pełnego zakresu stron artykułu w bibliografii, co ułatwia ocenę objętości źródła.
Cytowanie artykułu w stylu APA: Nowak, A. (2019). Metody badawcze w socjologii jakościowej. Przegląd Socjologiczny, 45(2), 78-95.
Cytowanie artykułu w stylu Chicago: Nowak, Anna. „Metody badawcze w socjologii jakościowej”. Przegląd Socjologiczny 45, nr 2 (2019): 78-95.
Kiedy wybrać styl APA?
Styl APA stanowi optymalny wybór dla prac z zakresu psychologii, pedagogiki, socjologii, zarządzania, ekonomii oraz innych nauk społecznych. Jest szczególnie odpowiedni dla prac empirycznych, w których autor często odwołuje się do aktualnych badań i ich wyników. System autor-data pozwala na natychmiastową identyfikację roku publikacji źródła, co jest istotne w dyscyplinach, gdzie aktualność danych ma kluczowe znaczenie.
Zalety stylu APA obejmują:
- Prostotę i przejrzystość formatowania
- Łatwość w śledzeniu chronologii badań
- Mniejszą liczbę elementów do zapamiętania
- Powszechne wsparcie w programach do zarządzania bibliografią
Ograniczenia stylu APA:
- Mniejsza elastyczność w dodawaniu komentarzy
- Brak możliwości zamieszczania rozbudowanych wyjaśnień w przypisach
- Cytowania w nawiasach mogą zaburzać płynność tekstu
Kiedy wybrać styl Chicago?
Styl Chicago stanowi preferowany wybór dla prac z dziedziny historii, literatury, filozofii, sztuki, teologii oraz innych nauk humanistycznych. System notatek i bibliografii sprawdza się doskonale w pracach wymagających szczegółowego komentowania źródeł, prezentowania kontekstu historycznego czy prowadzenia złożonej dyskusji metodologicznej.
Zalety stylu chicagowskiego:
- Możliwość dodawania rozbudowanych przypisów z komentarzami
- Elastyczność w formatowaniu różnorodnych typów źródeł
- Tradycja i prestiż w naukach humanistycznych
- Przejrzystość tekstu głównego (przypisy nie zaburzają lektury)
Ograniczenia stylu Chicago:
- Większa złożoność formatowania
- Czasochłonność tworzenia przypisów dolnych
- Wymaga większej precyzji w zarządzaniu numeracją przypisów
Praktyczne aspekty użycia stylu Chicago w pracy magisterskiej
Wykorzystanie przypisów Chicago w pracy dyplomowej wymaga nie tylko znajomości zasad formatowania, ale również praktycznych umiejętności związanych z obsługą edytorów tekstu oraz narzędzi do zarządzania bibliografią. Poniżej przedstawiono kluczowe aspekty praktycznego stosowania stylu chicagowskiego w procesie pisania pracy magisterskiej.
Tworzenie przypisów dolnych w edytorze tekstu
Większość popularnych edytorów tekstu, takich jak Microsoft Word, LibreOffice Writer czy Google Docs, oferuje funkcje automatycznego wstawiania i numerowania przypisów dolnych. W programie Microsoft Word można wstawić przypis dolny używając skrótu klawiaturowego Alt+J lub wybierając opcję „Wstaw przypis dolny” z zakładki „Odwołania”.
Automatyczna numeracja przypisów to kluczowa funkcjonalność, która zapobiega błędom w przypadku późniejszych edycji tekstu. Jeśli student doda nowy przypis między istniejącymi, program automatycznie przenumeruje wszystkie kolejne przypisy. To znacząco ułatwia pracę nad obszerną pracą dyplomową, w której liczba przypisów może sięgać setek.
Po wstawieniu przypisu dolnego kursor automatycznie przenosi się do pola przypisu na dole strony, gdzie należy wpisać treść przypisu według zasad stylu Chicago. Ważne jest, aby zachować konsekwencję formatowania we wszystkich przypisach – każdy przypis powinien rozpoczynać się od numeru, po którym następuje spacja i treść przypisu zakończona kropką.
Zarządzanie cytowaniem za pomocą narzędzi elektronicznych
Proces tworzenia bibliografii oraz zarządzania przypisami można znacząco usprawnić wykorzystując specjalistyczne narzędzia. Generator cytatów Writerbuddy Chicago oraz platforma Grafiati to popularne rozwiązania umożliwiające automatyczne generowanie przypisów i pozycji bibliograficznych zgodnie z wymogami stylu chicagowskiego.
Narzędzia te działają na zasadzie wypełnienia formularza z podstawowymi danymi o źródle (autor, tytuł, rok wydania itp.), a następnie automatycznie generują prawidłowo sformatowany przypis oraz zapis bibliograficzny. Użycie stylów cytowania w ten sposób minimalizuje ryzyko błędów formatowania i oszczędza czas, który student może przeznaczyć na merytoryczną pracę nad tekstem.
Bardziej zaawansowane programy do zarządzania bibliografią, takie jak Zotero, Mendeley czy EndNote, oferują jeszcze większe możliwości. Pozwalają one na gromadzenie źródeł w osobnej bazie danych, automatyczne pobieranie metadanych publikacji z katalogów bibliotecznych oraz generowanie cytatów bezpośrednio w edytorze tekstu. Zmiana stylu cytowania w takich programach wymaga jedynie wyboru odpowiedniej opcji z menu, co jest szczególnie przydatne, gdy student musi dostosować pracę do wymagań różnych czasopism czy uczelni.
Najczęstsze błędy w stosowaniu stylu Chicago
Nawet doświadczeni autorzy mogą popełniać błędy w stosowaniu stylu chicagowskiego. Znajomość typowych pułapek pomaga uniknąć problemów podczas pisania pracy magisterskiej.
Błędy w kolejności elementów przypisu
Jednym z najczęstszych błędów jest niewłaściwa kolejność elementów w przypisie. W stylu Chicago w pełnym przypisie najpierw podaje się imię, a następnie nazwisko autora (Jan Kowalski), podczas gdy w bibliografii kolejność jest odwrócona (Kowalski, Jan). Pomylenie tych konwencji jest częstym błędem, który może zostać zauważony przez promotora pracy.
Niespójność w formatowaniu
Inny powszechny problem to niespójność w formatowaniu kolejnych przypisów. Student może stosować różne warianty zapisu tych samych elementów – np. raz używać pełnej nazwy wydawnictwa, a innym razem jej skrótu. Styl chicagowski wymaga konsekwencji w stosowaniu wybranych konwencji przez całą pracę.
Błędne stosowanie skrótów łacińskich
Skróty takie jak „ibidem”, „op. cit.” czy „loc. cit.” mają określone zasady zastosowania w przypisach Chicago. Najczęstszy błąd polega na nadużywaniu tych skrótów lub stosowaniu ich w niewłaściwym kontekście. Współczesne wydanie stylu Chicago zaleca unikanie „op. cit.” i „loc. cit.”, preferując zamiast nich skrócony przypis z nazwiskiem autora i skróconym tytułem.
Pomijanie numeru cytowanej strony
Numer cytowanej strony jest obowiązkowym elementem przypisu zawierającego bezpośrednie cytowanie lub odniesienie do konkretnego fragmentu tekstu. Częstym błędem jest umieszczenie w przypisie jedynie ogólnych informacji o źródle bez wskazania konkretnej strony, co uniemożliwia czytelnikom odnalezienie cytowanego fragmentu.
Cytowanie źródeł cyfrowych w stylu Chicago
Rozwój technologii cyfrowych sprawił, że w pracach dyplomowych coraz częściej cytuje się źródła dostępne wyłącznie online. Styl Chicago przewiduje szczegółowe zasady cytowania źródeł cyfrowych, dostosowane do specyfiki różnych typów publikacji internetowych.
Cytowanie artykułów z czasopism elektronicznych
Cytowanie artykułów z elektronicznych wersji czasopism naukowych wymaga podania tych samych informacji co w przypadku wersji drukowanej, z dodaniem adresu URL lub identyfikatora DOI (Digital Object Identifier). DOI stanowi preferowaną metodę odniesienia, ponieważ zapewnia trwały link do publikacji niezależnie od zmian w strukturze strony wydawcy.
Przykład przypisu do artykułu online:
⁵ Marek Wiśniewski, „Cyfrowa transformacja w edukacji”, Nowe Media w Edukacji 12, nr 3 (2021): 45-67, https://doi.org/10.1234/nme.2021.12345.
Cytowanie stron internetowych
Cytowanie danych ze stron internetowych wymaga podania autora (jeśli jest znany), tytułu strony, nazwy witryny (jeśli różni się od tytułu), daty publikacji lub ostatniej modyfikacji oraz adresu URL. W przypadku braku autora należy rozpocząć od tytułu.
Przykład:
⁶ „Zasady pisania prac dyplomowych”, Uniwersytet Warszawski, dostęp 15 marca 2024, https://www.uw.edu.pl/zasady-pisania-prac.
Cytowanie zbiorów danych badawczych
Cytowanie danych badawczych oraz cytowanie zbiorów danych udostępnionych w repozytoriach online staje się coraz bardziej powszechne w pracach empirycznych. Metody stylu Chicago obejmują szczegółowe wytyczne dotyczące formatowania takich odniesień.
Podstawowe elementy cytowania zbioru danych obejmują: nazwisko autora (lub instytucję odpowiedzialną za zbiór), tytuł zbioru danych, rok publikacji, nazwę repozytorium oraz identyfikator lub adres URL.
Przykład:
⁷ Jan Nowak i Anna Kowalska, „Dane z badania postaw społecznych Polaków 2022” (zbiór danych), Archiwum Danych Społecznych, 2023, https://doi.org/10.5678/ads.2023.98765.
Częste pytania dotyczące stylu Chicago
Czy w stylu chicagowskim zawsze stosuje się przypisy dolne?
Nie zawsze. Styl Chicago oferuje dwa alternatywne systemy: system notatek i bibliografii (wykorzystujący przypisy dolne lub końcowe) oraz system autor-data (bez przypisów, z cytowaniami w nawiasach w tekście). Wybór między tymi systemami zależy od dziedziny naukowej oraz preferencji uczelni. W naukach humanistycznych dominuje system z przypisami, natomiast w naukach społecznych częściej stosuje się system autor-data.
Jak często należy aktualizować przypisy Chicago?
Przypisy należy tworzyć na bieżąco podczas pisania pracy. Każde cytowanie źródeł lub odwołanie do literatury powinno zostać natychmiast oznaczone przypisem, aby uniknąć późniejszych problemów z identyfikacją źródeł. Regularna weryfikacja poprawności formatowania przypisów w trakcie pisania jest lepsza niż korygowanie wszystkich błędów na końcu procesu.
Czy można łączyć przypisy merytoryczne z bibliograficznymi?
Tak, jedną z zalet stylu chicagowskiego jest możliwość łączenia informacji bibliograficznych z komentarzami merytorycznymi w ramach jednego przypisu. Można na przykład podać źródło cytatu, a następnie dodać uwagę: „Podobne stanowisko przedstawia…” i wymienić dodatkowe źródła. Ta elastyczność jest szczególnie ceniona w naukach humanistycznych.
Jak cytować w stylu Chicago źródła bez autora?
W przypadku braku autora przypis rozpoczyna się od tytułu publikacji. W bibliografii pozycję również umieszcza się według tytułu (pomijając ewentualne rodzajniki na początku). Jeśli źródłem jest artykuł prasowy bez autora, można rozpocząć od tytułu czasopisma.
Ile wydań stylu Chicago istnieje?
Chicago Manual of Style jest regularnie aktualizowane. Obecnie obowiązuje siedemnaste wydanie z 2017 roku. W momencie pisania pracy należy upewnić się, które wydanie Chicago Manual of Style obowiązuje na danej uczelni, ponieważ niektóre instytucje mogą wymagać stosowania wcześniejszych wersji.
Praktyczne wskazówki dla studentów
Konsultacja z promotorem
Przed rozpoczęciem pisania pracy magisterskiej należy skonsultować się z promotorem prac dyplomowych w kwestii wymaganego stylu cytowania. Niektórzy promotorzy mogą mieć preferencje dotyczące konkretnego wariantu stylu Chicago (system notatek vs. system autor-data) lub specyficzne wymagania dotyczące formatowania bibliografii. Wczesne ustalenie tych kwestii pozwala uniknąć konieczności przeformatowania całej pracy na późniejszym etapie.
Tworzenie wzorców
Użyteczną praktyką jest stworzenie na początku pracy dokumentu zawierającego wzorce przypisów dla najczęściej cytowanych typów źródeł (książki, artykuły, strony internetowe). Taki dokument może służyć jako punkt odniesienia podczas pisania i minimalizuje ryzyko błędów formatowania.
Regularne kopie zapasowe
Praca nad obszerną pracą dyplomową z setkami przypisów wymaga regularnego tworzenia kopii zapasowych. Utrata pliku na późnym etapie pisania może oznaczać konieczność odtwarzania nie tylko tekstu, ale również całej bibliografii i przypisów, co jest niezwykle czasochłonne.
